Nie-dziennik

W tym roku czytam jak ktoś, kto próbuje dosięgnąć czegoś, co zawsze pozostaje odrobinę dalej.

Kończę powieść i jeszcze zanim zamknę książkę, już myślę o następnej. Potem przychodzą opowiadania. Tomy poezji. Eseje. Przez całe tygodnie stolik nocny przestaje być stolikiem i zmienia się w niestabilną wieżę z książek pełnych zakładek, ołówków i tomów otwartych w połowie. Nie czytam w poszukiwaniu odpowiedzi. Czytam, bo czuję, że każda książka uchyla inne drzwi.

Czasem zastanawiam się, czy pisanie również zaczyna się w ten sposób.

Kiedy czytam, pomysły zaczynają się mnożyć. Pojawia się obraz powieści. Potem kolejnej, zupełnie innej. Jakiś bohater przechodzi przez pokój, który jeszcze nie istnieje. Jeden wers nie daje mi spokoju przez kilka dni. Myślę o tomie poezji. Także o opowiadaniu dla dzieci. Nawet o sztuce teatralnej. Przez kilka godzin wszystkie wydają się niezbędne.

Następnego dnia kolejność się zmienia.

Historia, która wczoraj zajmowała całą przestrzeń, niemal nie pozostawia śladu. Inna domaga się swojego miejsca. Potem trzecia. Żyją obok siebie, mieszają się i spierają. Próbuję usłyszeć, która z nich mówi najpewniejszym głosem, ale żadnej nie udaje się jeszcze zwyciężyć.

Kiedyś ta niepewność wzbudziłaby mój niepokój.

Teraz zaczynam patrzeć na nią inaczej.

Pomysły również potrzebują czasu, żeby rozpoznać same siebie. Niektóre przychodzą z wielkim hałasem i znikają po kilku dniach. Inne milczą przez miesiące. Prawie nic nie mówią. Po prostu trwają. Czekają. Wracają, kiedy najmniej się ich spodziewam. Siadają obok mnie, gdy idę, czytam albo przygotowuję kawę.

Nauczyłam się, że nie warto ich ścigać.

Właściwa historia w końcu sama cię odnajduje.

Nie dlatego, że jest najlepsza.

Lecz dlatego, że przychodzi chwila, w której przestaje prosić o uwagę i zaczyna się jej domagać.

Mam wrażenie, że coś znowu się zmienia.

Jeszcze nie wiem, jaką przybierze formę.

Wiem tylko, że od pewnego czasu niektóre wersy pojawiają się równie często, jak dawniej pojawiały się pytania.

A nauczyłam się nie ufać takim zbiegom okoliczności.